zo blijf je lekker bezig

Volgens de Lonely Planet moest Lampang het kleine zusje zijn van Chiang Mai. Gezellig druk, binnen de mooie stadsmuren met rondrijdende koetsen en een levendig centrum. Wellicht is de desbetreffende reporter van het meest gebruikte reisboek ter wereld dit stadje gepasseerd tijdens een groot festival of een bijzondere paddo-trip, want je kunt er van alles van vinden, echt enerverend was het niet. We hebben er toch twee dagen doorgebracht. De eerste dag zoals eerder vernoemd besteedt aan het 'Thai elephant reservation center', waar we met de bus naar toe zijn gegaan. De bedoeling was dan ook op de terugweg weer een bus aan te houden. Het probleem was alleen dat deze zeer sporadisch voorbij kwamen, en als ze dat al deden, niet van zins waren ons mee te nemen. Dan maar liften. Aan de overkant van de weg stond een stelletje met overduidelijk hetzelfde probleem en ook daar zagen we de duimen omhoog gaan. Even waanden we ons in een aflevering van Peking Express. Ik kon mijn fanatisme niet onderdrukken en rende naar een auto die net de weg op wilde draaien en vroeg met mijn liefste hoofd of hij ons mee wilde nemen naar Lampang. Hij zuchte een keer, wilde zijn raampje weer dichtdoen, ik lachte nog een keer, hij draaide zijn raampje weer open, lachte terug en gebaarde dat we in de laadbak konden plaatsnemen. Ik keek naar de overkant. Helaas, verloren. Koppel 2 won met een voorsprong van 2 minuten. De laadbak was overigens het meest ruime vervoersmiddel waar we ons tot noch toe in verplaatst hebben.

De man vroeg ons waar hij ons kon afzetten, stopte op een straathoek ergens in de stad en gebaarde naar rechts. De hele buurt kwam ons geenszins bekend voor, dus maar weer even vragen. Tip inn guesthouse? Het meisje aarzelde geen moment, pakte haar brommer en gebaarde dat we moesten gaan zitten. Buyo voorop, ik tussenin en het meisje achterop. Zonder zekerheid dat het meisje ons goed verstaan had en met het gegeven dat ze geen woord Engels sprak reden we weg. Zij wees naar mij: rechtdoor, ik gaf het door aan Buyo. Buyo riep 'trappen' als er teruggeschakeld moest worden, want daar was ik van. Ik zag alleen niks. Schakelen op gevoel dus, een typisch vrouwending uiteraard. Het meisje riep iets dat leek op 'stop' dus dat deden we. Ze wees naar rechts en daar stonden we dan, naast een toeristeninformatiepunt. Na binnen een plattegrond gevraagd te hebben bleken we terug bij af. We stonden aan de andere kant van de stad. Ach ja, zo blijf je lekker bezig.

Zo ben je de hele dag een beetje druk aan het doen, en waren we echt toe aan een biertje. Alwaar we de eerste avond ons erg luxe hadden volgegeten in de plaatselijke 'place to be', compleet met engelstalige live-band (heerlijk die l en die r omgedraaid, absoluut een hoge amusementswaarde) volstond een drankje de tweede avond in een plaatselijke bar. In dit Thaise 'Popeye' genoten van de Thaise 'Copy Cat', erg leuk en heel apart.

Vervolgens vertrokken richting Nana, alwaar we een trekking zouden lopen. Althans, dat was de bedoeling. De plaatseljke reisorganisatie bleek de eerste dag gesloten te zijn, en toen we de tweede dag terugkwamen werd ons verteld dat de toeristendichtheid op het moment erg laag was, wat betekent dat je met z'n tween een gids moet huren, wat erg duur is op een low-budget reisje. De andere reisorganisatie die Buyo nog kende van een paar jaar geleden bleek zijn deuren te hebben gesloten. Kortom, drie dagen Nan: slapen, eten, kolonisten (het is beschamend 11-2, en niet in mijn voordeel) en tempels kijken weer vertrokken. Terug naar Pitsanulok om vervolgens vier uur later de bus te nemen naar Loei. Bam, een Thaise vriend van Buyo, kwam ons ophalen van het busstation en we zitten nu in Chiang Khan, in het guesthouse waar Buyo met zijn Thaise familie kerst en oud en nieuw heeft gevierd. Gisteren een hele avond whiskey gedronken terwijl Bam zijn beste beegee nummers ten gehore bracht. Het is hier fantastisch, zou Ursul zeggen.

Vanochtend een theetje gedaan op de veranda aan de Mekongrivier, met uitzicht op Laos. Helaas is het geen kwestie van oversteken met de boot, en moeten we er morgen weer aan. Een busrit van 8 uur naar Nong Khai, om daar vervolgens de grens over te steken naar Laos. Is dus toch iets voor te zeggen, die open grenzen in Europa.

Tot snel, en bedankt voor alle lieve en leuke reacties, is echt leuk om te lezen.

Dikke kus

xxxx

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer