Ni hao!!

Vanaf Luang Prabang richting de grens heeft iets langer geduurt dan de bedoeling was. De saengtaew (een vrachtwagentje met twee bankjes achterin) bracht ons in 5 uur naar Nong Khiaw, een dorpje aan de Nam Ou rivier, waar we in een basic bungalow aan het water hebben geslapen. Heerlijk 's middags in de zon, ook de perfecte tijd om te douchen, want 's morgens of 's avonds koud douchen was iets te stoer voor ons, aangezien de temperatuur dan nog niet echt aangenaam was. Het rare is dat je hier echt het gevoel hebt heeel ver in de jungle te zijn. Onverharde stofwegen, kinderen met vieze en kapotte kleren, oude rieten hutjes en vervuilde bermen. En temidden van deze cultuurshock: 'Le Cinema'!Vier filmkamers met grote kussens, waar je heel relaxt een van de 300 aanwezige films kon kijken. Een slimme ondernemer, aangezien er na 21.00 uur werkelijk niets meer te beleven is in het dorp en er toch een groot aantal reizigers zijn die dit dorp passeren. Booming business dus.

Na 2 nachten hebben we de boot genomen naar Muang Ngoi, een nog armer dorpje waar je alleen per boor kunt komen. Geen auto's en geen wegen er naartoe. Maar absoluut een hele mooie boottocht. Aan de wal viel ons oog op een guesthouse met een veranda (handig voor het kolonisten) voor 50.000 kip (= 5 usd). Een matras op de grond en een gezamenlijke badkamer, meer was het niet, maar we hadden in Luang Prabang voor het laatst gepind, en dus moest er low-budget gereisd worden. En al hadden we het anders gewild, dat had hier echt niet gekund. Volgens de Lonely Planet konden we af en toe nog bezoek krijgen van een vriendelijke rattenfamilie, ik kon niet wachten.....Stroom was er alleen tussen 18.00 en 22.00, dus om 21.30 zorgden we dat we binnen waren en konden we met onze zaklampen ons bed nog net vinden.

Kinderen plassen gewoon op straat, en om 05.00 's morgens begint er iemand op een trommel te slaan waardoor alle hanen in het dorp aan het kraaien slaan. Om 06.00 wakker dus. Het plan om die dag te gaan kayakken viel letterlijk in het water door de plaatselijke tropische regenbui, dan maar weer kolonuisten met 5 buurtkinderen om ons heen die uit nieuwsgierigheid steeds de kaartjes omdraaiden. Het dorp leek overigens op een low-budget versie van de plaatselijke kinderboerderij. Overal struikelde je ongeveer over de kippen, kuikens, hanen, varkens, eenden, honden en katten. Onder het eten van mijn chicken noodle soup kwamen er drie kinderen voorbij lopen met een nog levende versie van mijn maaltijd onder hun arm, waarschijnlijk voor de soep van de volgende dag.

Op weg naar het toilet (lees: gat in grond), liep ik langs de keuken en verbaasde me voor de zoveelste keer deze reis. Vrouwen zaten op hun knieen voor een groot houtvuur met een kookpot erop ons eten te bereiden. En het heeft echt iets bijzonders, omdat het verzamelen van dieren voor het avondeten en een dak bouwen op je huis met spullen die er drie dagen over hebben gedaan om met de boot het dorp te bereiken, de invulling van de dagen is.

Vervolgens was het plan om een bootreis van 6 uur te maken naar het volgende dorp. Dit omdat de reis volgens de LP prachtig moest zijn. Wij de volgende morgen dus met volle bepakking naar de 'boatlanding'. Op de vraag welke boot we moesten hebben en waar we de tickets moesten kopen kwam geen antwoord en de beste man sprak acuut geen engels meer. Het enige dat hij kon uitbrengen was: 'I don't care'. Geen boot dus, en we konden nog net op tijd in de boot terug naar Nong Kiaw stappen. Deze reis duurde net als de heenreis ongeveer een uurtje, maar na een half uur kwamen de vlammen uit de motor (Daan en Jamie, ik had een Opel-flashback!) waarop de 'ca[ptain' vervolgens over het dak naar de achterkant van de boot vloog, even aan het klussen was, en we vervolgens weer verder konden. Spanning en sensatie op de Nam Ou rivier.

Aangekomen in Nong Kiaw op zoek naar een bus richting Oudomxay, de plaats waar we de laatste overnachting zouden doen voor we de grens over zouden gaan. Er stond een man op een mini-van (voor 9 pers.), die bevestigde dat hij die kant op zou rijden. Tassen op die bus gehesen, 70.000 kip in zijn handen geduwd en gaan zitten. We waren met z'n tienen toen de chauffeur het gaspedaal intrapte, maar 100 meter later stopte hij weer. Er stonden nog 7 mensen te wachten met een ticket voor hetzelfde busje. Na wat tegensputteren van sommige passagiers kwam het er toch op neer dat het kiezen of delen was. Kortom, iedereen erin en alle tassen erop. Uiteindelijk zat de mini-van vol met ons, 3 fransen, 2 spanjaarden, 4 duitsers, 2 engelsen, 1 braziliaan, een lokale vrouw en de buschauffeur. Natuurlijk past dat. Vijf uur met je benen in je nek is voor ons geen probleem meer. Vijf uur later en weer uitgevouwen hebben we de laatste Laotiaanse nacht doorgbracht in Oudomxay, waar Buyo na helemaal opengehaald en afgezet te zijn in de plaatselijke 'barbarshop' besloten heeft zich nooit meer door een vrouw te laten scheren (ik moest toch stiekem even lachen).

Om 06.30 'sharp' uit de veren, kaartjes halen en de bus in, naar China! Bij de Chinese grens uitchecken, 1 kilometer verder weer uit de bus en langs de douane, die om je het een beetje moeilijk te maken nog een keer naar je naam vragen en waar je vandaan komt (alsof je dat met een vals paspoort niet uit je hoofd geleerd zou hebben) en daar vooral heel serieus bij kijken. Van dat soort dingen schiet ik altijd in de lach, maar dat kon ik nog net inhouden. De bus weer in en nog 5 uur te gaan richting Jinghong, onze eerste echte stop in China. Om 20.30 uur arriveerden we in Jinghong, waar we samen met de Engelse Nick en een frans gezin bij het licht van de lantaarnpaal op de kaart probeerden te vinden waar de guesthouses en de ATM (pin) zich bevonden, en blangrijker nog, waar wij ons bevonden. Er stonden 3 busstations op de kaart en we hadden geen idee bij welke van de drie we waren uitgestapt. Chinees is nooit mijn sterkste taal geweest en werkelijk helemaal niks staat hier in een andere taal aangegeven dan in Chinese tekens. Probeer dan maar eens uit te zoeken waar je bent. Na een uur lopen een guesthouse gevonden, maar de fransen waren ons net voor omdat ze een taxi hadden genomen en kregen de laatste kamer. Laffe vakantiegangers. Op de kaart en Buyo's kompas verder gegaan en na een uur eindelijk een guesthouse gevonden waar we (wij en Nick) onze tassen neergooiden en uitgehongerd plaatsnamen aan een tafel in het Banna cafe. De eerste kennismaking met de Chinese specialiteiten (iets met kip en Dali-bier) was meer dan aangenaam en we kregen de smaak te pakken. De eigenaar sprak een paar woorden Engels en kon ons uitleggen waar de door de LP geroemde YES-disco zich bevond. We vonden dat we onze eerste avond China goed moesten beginnen. De YES-disco hebben we nooit gevonden (dat zal vrees ik nog veel vaker voorkomen) maar wel een andere enorm 'flashy' tent met neon-reclames op de gevel. Naar binnen dus, op onze slippertjes. Nick bestelde met handen en voeten drie biertjes en d hele tent keek ons van een afstandje onderzoekend aan. Echter na een paar biertjes kwamen ze los en sleurden ze mij mee de dansvloer op. Nou doe ik zelf wel eens een wedstrijdje uit de maat dansen, maar dit sloeg werkelijk alles. De Chinese 'Penny de Jager' stond op een blok tekeer te gaan alsof het haar laatste avond was en alle Chinese mannen leken een baan bij de 'village people' te ambieren. Ondertussen werd Buyo naar een andere tafel meegesleurd en Nick moest in de lounche hoek komen zitten. Ik stond met tranen over mijn wangen van het lachen op de dansvloer tot Buyo mij kwam halen omdat dat gevraagd werd door 'zijn tafel'. Ik kreeg voor de zoveelste keer die avond een biertje in mijn handen geduwd en heel de avond bleven we proosten bij elke slok (net als in Turkije Lies). Het mooie is dat ze allemaal bij de westerlingen willen horen en gewoon chinees tegen je blijven praten, terwijl je elke keer probeert te gebaren dat je het echt niet begrijpt. Het enige Engels dat ik gehoord heb is: 'I like you girl' en 'Ruud van Nistelrooy'., en maar lachen. Na de hele avond van tafel naar tafel gesleept te worden besloten we het uiteindelijk voor gezien te houden. We werden allemaal nog drie keer geknuffeld, deden nog wat buigingen en knikjes en liepen richting het guesthouse wat gelukkig nog open bleek te zijn om 03.00 uur 's nachts. China tot nu toe is ontzettend leuk en grappig, en dat het allemaal wat langer duurt vanwege de taalbarriere nemen we op de koop toe. Ik wed dat ik de koningin in HINTS ben als ik terugkom, en gelukkig heb ik mijn picture words boekje bij me wat al een aantal keer erg handig bleek. Anton en Anita, bedankt dus!

Tot snel!

xxxx 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer