Leaping Tigers en the Lion King

Dat het leven van een backpacker niet over rozen gaat las ik al vaker in andermans reisverhalen, maar uiteindelijk is ook mij een ziekbed ten deel gevallen. Na het goed doorstaan van Laos geloofde ik er even in dat mij dit lot bespaard zou blijven, maar ik had uiteraard beter moeten weten. Op maandag boekten we twee tickets van Jinghong naar LiJiang, voor 380 yuan p.p (= 38 euro) en de bedoeling was om die woensdag te vliegen om wat tijd uit te sparen en niet dezelfde weg twee keer te bereizen. Het verschil tussen 1 uur vliegen en 22 uur bussen vonden we dusdanig groot dat we besloten een vliegtuig in te stappen. Woensdagochtend werd ik echter wakker in een golf van misselijkheid en buikpijn , wat resulteerde in een dag en een nacht lang van de w.c. naar bed geboen over een teiltje en weer terug. Niet te geloven hoeveel er uit je lijf kan komen en op het moment dat het er aan allebei de kanten tegelijk uitstroomde stond ik half boven onze hurktoilet met mijn kin nog net over de lekke wasbak, waardoor al mijn net ingenomen sapjes er aan de onderkant van de wasbak weer uit kwamen. Met knikkende knieen de douche aangezet (koud, want er was geen warme), alles schoongespoeld en weer in bed. Buyo heeft bij elke kotsaanval met een flesje water en een doekje naast me gezeten, ik ben hem eeuwig dankbaar. Zo slap als een vaatdoek na 3 dagen voor het eerst weer wat vast voedsel gegeten en maar weer een nieuw ticket geboekt. Net als de eerste keer kregen we het vriendje van de receptioniste aan de telefoon. Dat denken we in ieder geval, want hij werkte er niet maar was de enige die engels kon. Hij vroeg wat we wilden en wanneer en gaf dat door aan het meisje. Zij vertelde hem wat dat koste en hij gaf dat weer door aan ons. Hartstikke handig en binnen half uur hadden we opnieuw twee tickets naar LiJiang in handen. Dit keer voor zondag om 17.30 uur.

Op vlucht 8L965 met Lucky Air (ik was gelijk gerustgesteld, aangezien ik me geen krantenbericht voor kon stellen met een neergestort vliegtuig van Lucky Air, dat is te ironisch) waren we de enige westerlingen en waarschijnlijk ook de enige niet-chinezen. Toch aardig dat de stewardessen alles nog een keer in het engels herhaalden. Standaard procedure waarschijnlijk, maar ik voelde me heel speciaal. Na 55 minuten landden we veilig en wel in LiJiang. LiJiang is verdeeld in een nieuwe en een oude stad en met de shuttlebus van het vliegveld werden we naar de rand van de nieuwe stad gebracht. Vervolgens moest er een taxi geregeld worden naar de oude stad, waar we ook een slaapplek zouden zoeken. Met mijn reisgezel 'Guusje Geluk' ligt altijd het geluk aan onze voeten (vandaar zijn eeuwige voorsprong met kolonisten) en dus kwamen we drie amerikanen tegen waarvan er 1 chinees sprak en voor ons aan de taxichauffeur uitlegde waar we naartoe wilden. Geregeld dus, voor 7 yuan, en als klap op de vuurpijl stond er bij de oude stad een lief chinees meisje op de stoep met visitekaartjes van het Tian Shun Xiang Inn Hotel, kamers voor 50 yuan met een warme douche. Al met al zaten we dus voor weinig geld midden in het centrum in een schattig hotelletje.

LiJiang is werkelijk prachtig met het oude centrum en de schattige straatjes. Mensen in klederdracht en cowboys vullen het straatbeeld en de kleine beekjes die door de stad lopen doet denken aan Venetie (dat denk ik althans). 's Avonds is alles prachtig verlicht en het is absoluut de mooiste plek die ik tot nu toe heb gezien. Overdag heerlijk op een terrasje genieten van alle bezienswaardigheden die voorbij komen lopen en 's avonds met een dikke trui aan door de straatjes slenteren. Want het verschil tussen de temperatuur van overdag en 's nachts is ongeveer 15 a 20 graden. We werden de eerste ochtend dan ook wakker met een kamertemperatuur van 4 graden Celcius. LiJian\g ligt op 2500 meter en heeft vooral 's morgens alles weg van een wintersportgebied.

Om aan de Tiger Leaping Gorge te beginnen moesten we eerst onze backpacks lozen. Na een hoop gebaren en kinderengels hebben we geregeld dat we deze in het guesthouse konden achterlaten. De volgende ochtend om 07.15 op zoek naar het busstation waar vandaan de bus naar het begin van de gorge zou vertrekken. Na 20 minuten heen en weer gestuurd te zijn de goede bus gevonden en een kaartje gekocht voor de bus naar Shangri-La, waar we halverwege ergens uit moesten stappen. We wisten alleen niet waar. Ik liet de kaart van de gorge aan de buschauffeur zien maar hij keek niet op of om en dus hadden we nog geen idee waar we eruit moesten. Na 2 uur nog een keer gevraagd maar de man gaf geen sjoege en op een gegeven moment was ik m zo beu dat ik in het nederlands begon en de kaart nogmaals onder zijn neus duwde met het dringende verzoek ons te vertellen of we er nu wel of niet uitmoesten. Hij knikte een keer zonder te kijken en we stapten uit, op de goede plek gelukkig.

Bij Margot, de canadese guesthouse houdster aan het begin van de route een bord dikke brinta gedaan als krachtvoer en aan de tocht begonnen. De TLG is een trekking van 2 dagen en de legende verteld dat er ooit een tijger vanaf een steen in de Yangtze rivier ongeveer dertig meter naar de overkant is gesprongen. De tocht geeft een constant uitzicht op deze grootste rivier van China en op de Jade Dragon Snow Mountain en geef toe, dat klinkt erg goed. De omgeving is prachtig. Je loopt langs afgronden van 2000 meter en de wetenschap dat 1 verkeerde beweging er voor zorgt dat je op een ongunstige manier in de boeken terecht komt veroorzaakt dan ook wat knikkende knieen hier en daar. De eerste dag betekende een 4 uur durende klim naar de top van de berg op paadjes met losliggende stenen en 31 graden in de zon en uit de wind. De laatste paar honderd meter bestond uit de legendarische 24 bochten. Die bochten waren mijn zwaarste meters ooit aangezien het stijgingspercentage op ongeveer 20 procent lag. Ik heb serieus afgezien wat uiteraard ongelooflijk is met mijn sportlijf en conditie ;). En of dat nog niet genoeg was liep er de eerst drie uur een 'local' met een muilezel op een meter achter me, die bij elke zucht van mij riep: 'Hey girl, hop on the horse'. Na vier keer vriendelijk gevraagd te hebben of hij daar mee op wilde houden, werd ik onder invloed van hevige vermoeidheid, hitte en dorst de vijfde keer wat minder vriendelijk en zei in het nederlands dat ik net zo koppig was als die ezel van 'm en als hij nog een keer zo'n onmotiverende vraag zou stellen ik 'm van z'n ezel zou trekken. Hij verstond het uiteraard niet maar begreep me wel, want een half uur later waren hij en zijn ezel verdwenen. Zolang ik niet naar Bethlehem moet, ga ik niet op een ezel!

Toen onze overnachtingsplaats: Tea Horse Trade Guesthouse in zicht kwam kon ik een zucht van verlichting dan ook niet onderdrukken en het Dali-biertje ging er goed in. Samen met Marcello en Sandra uit Spanje, Maria en Torsten uit Duitsland en Michel uit Canada een welverdiende noodlesoup gedaan en die avond werd er honderuit gepraat over de tocht, duitsers, nederlanders, drugs, china en alle mogelijk bedenkbare onderwerpen. Om middernacht ging het licht uit en begon ik aan de geestelijke voorbereiding voor de volgende dag.

09.30 rise and shine, en deze tweede trekkingsdag bestond uit een drie uur durende afdaling langs rotsen en watervallen en nog smaller paadjes langs de duizelingwekkende afgrond. Prachtige, alleen jammer van de bewolking en de miezerregen die dag. Onderaan de berg heb ik besloten dat ik blij ben het gedaan te hebben maar dat ik het afraad aan mensen met hetzelfde conditielevel als dat van mij. Maar eerlijk is eerlijk, na al dat geslenter en geshop van Buyo met mij, is dit het minste dat ik terug kon doen en de Tiger Leaping Gorge kan ik afstrepen van mijn lijstje 'things to do'. Met onze medehikers klikte het goed en we spraken af in LiJinag samen te eten en nog wat biertjes te doen. Die avond werd het wederom laat en gezellig en we konden nog net op tijd het guesthouse in voor de laatste nacht in LiJiang.

De Spanjaarden en de Duitsers zouden de volgende dag met de eerste bus naar Dali vertrekken (07.30), maar hee, wij hebben vakantie, eerst uitslapen dus en om 12.00 vertrokken ook wij richting de oude stad van Dali. Het is hier dat we in een superdeluxe hotel slapen met ligbad en roomservic! voor 50 yuan. Bij de kapper aan de overkant heb ik mijn haar laten kleuren aangezien ik er volgens Buyo uit begon te zien als de 'Lion King' met drie verschillende kleuren haar. Met handen en voeten probeerde ik uit te leggen dat het de bedoeling was dat alles weer een beetje dezelfde kleur zou worden en Mandy en Patries, mijn waardering voor jullie steeg per minuut, want na 3!! x opnieuw verven begon het er eindelijk een beetje op te lijken en voelde mijn hoofdhuid als een derdegraads verbranding. Lief waren ze wel, en alle experts van de stad werden erbij gehaald totdat er op een gegeven moment 6 man aan mijn haar stond te plukken. Maar ok, ik kan weer over straat voor 8 euro.

Over een paar dagen naar de hoofdstad van Yunnan, Kunming. Maar nu eerst even mijn verse jus opdrinken en een rondje stad. Wat een rotleven ;)

Tot snel!

xxxxx

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer