O, Tina en de olifanten

Volgens de lonely planet zaten we tijdens ons verblijf in Ayutthaya in de 'backpackers ghetto'. Wij hebben het 'dog city' genoemd, en niet vanwege het enorme aantal katten. Het letterlijk van de ene verbazing in de andere vallen wordt eigenlijk steeds meer gewoon. Want waarom zou je inderdaad niet het politiebureau in kunnen lopen om te vragen of je even gebruik mag maken van het toilet? En olifanten die langs de eettentjes op straat lopen is de normaalste zaak van de wereld.

Tijdens onze zoektocht naar een Guesthouse in Ayutthaya heel toevallig een vriend van Buyo uit Engeland tegengekomen en daar moest uiteraard weer op gedronken worden. Het feest der herkenning werd echter ruw verstoord door de plaatselijke politie die om tien voor twee met vijf man sterk door een megafoon de uitbater verzoht de zaak per onmiddelijke ingang te sluiten. Ik heb waarschijnlijk teveel documentaires gezien om in te gaan tegen de Thaise autoriteiten, dus heb mijn 'heinie' laten staan en het terrein verlaten. Zoals ik eerder aangaf verlopen de dingen altijd anders dan gepland, dus voor ik wist zat ik in de auto bij de zusjes 'o' en 'tina' (echt, ik verzin het niet). 'O' en 'Tina' wisten nog een plek waar we verder konden kletsen, drinken, dansen en feesten. Dat werd dus samen met Tina op de voorbank van de auto, de mannen achterin, naar de nabijgelegen discotheek. Tina sleepte mij acuut mee de dansvloer op om me voor te stellen aan al haar Thaise vriendinnetjes. Tina leek 20, maar was 32. De jongeman die later naast haar kwam zitten bleek haar zoon. (This is my son and he wants to become woman). Een ladyboy meer of minder, daar liggen ze in Thailand niet wakker van. Sterker nog, de meeste Thaise mannen vinden het eigenlijk ook best mooi.

Ik keek om me heen en vond in mijn ooghoek de blik van Tina, als een dood vogeltje in een hoekje. Het lichtje ging uit en 'O' besloot haar naar huis te brengen. Aangezien ik met 3 mannen op stap was en ikzelf ook niet echt van het aftaaien ben zijn wij gebleven in de veronderstelling om twee uur gewoon een taxi te nemen. Na sluitingstijd kwamen we echter tot de ontdekking dat de taxi's en tuk tuks waar je overdag over struikelt het om twee uur 's nachts ook gewoon oor gezien houden. Geen vervoer dus, en echt een heel eind van huis. Na een half uur lopen waren we de engelse 'stewie' kwijt. Maaaarrrr.......van achter een pilaar verscheen zijn lachende gezicht.....achterop een brommer. Achter hem verschenen nog drie 'bikermice'. We kozen allemaal een brommer en voo 30 baht keerden we terug naar 'de ghetto'.

De volgende dag hebben we zowaar een fiets gehuurd en hebben de oude hoofdstad van dichtbij bekeken. Tempels, tempels en nog een paar tempels. Ongeveer 20 kilometer afgelegd op ons vervoersmiddel, iets dat ik sinds de fietstocht naar Hedel op mijn twaalfde niet meer heb gedaan. In het olifantenreservaat nog wat olifanten gevoerd, gefotografeerd, en gefilmd. Echt geweldig!

Van Ayutthaya richting het noorden was de eerste lange afstand die ik af zou leggen in het verre oosten. Mijn idee was dan ook om de trein te nemen maar Pitsanulok. Beetje relaxed uit het raam staren en muziekjes luisteren. De eerste twee uur zat de trein echter zo vol dat we moesten staan, waarna we om de beurt een plekje konden bemachtigen op de erg gewilde keiharde houten bankjes. En dan duurt 7 uur best lang. IN Pitsanulok aangekomen, hebben we samen met Ridge (nee, niet die van de bold and the beautifull) uit Canada een guesthoiuse gezocht en 's avonds nog wat shirtjes gescoord op de plaatselijke nachtmarkt. Volgende dag gelijk weer vertrokken naar Sukothai, daar een aantal mooie tempels bekeken en de volgende dag met de bus naar Lampang. Daar zit ik nu in ons Guesthouse een verhaalje te typen. Vanmiddag naar het enige en eerste olifantenziekenhuis ter wereld geweest. En ik kan niet anders zeggen dan dat ik het fanastisch vond. Naast het ziekenhuis zat ook een elephant reservation center, daar worden olifanten verzorgt en getraind.

Dan nog een technische mededeling ;). Mijn camera heeft het begeven. Althans, hij doet heel raar en zelfs in de fotowinkel wisten ze er geen raad mee. Ik vrees dus dat ik daar thuis pas weer wat mee kan. Ga dus z.s.m. op zoek naar een oplossing. Gelukkig heb ik de gemaakte foto's op een cdtje laten branden zodat ik die in ieder geval niet kwijt ben. Ga zo proberen ze op deze site te zetten.

En natuurlijk de score:

schorpioen: 1 (wel dood)

slang: 1 (ook dood, maar toch)

gekko's: niet meer te tellen

nader te verklaren insect: 1 (staat ergens op een foto)

Tot snel,

Kus!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer